<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–&

Opeens was het Pasen en was het project voorbij. Ik was noglang niet klaar met onderzoeken van de mogelijkheden naar bijvoorbeeld zelfyoghurt maken en een wormencompostbak op het balkon.

De laatste week begon ik alvast een beetje te smokkelen metchocolade (eitjes). En met Pasen heb ik zelfs zoveel chocola gegeten dat ikvoorlopig niet meer hoef! Nu geniet ik extra van de koffie, de sinasappels, envooral de bananen natuurlijk. Ik realiseer me de luxe van die verre productenen van het drinkwater uit de kraan.

Ben ik verder veranderd? Ik voel me nu een klein beetjeschuldig als ik de wc doorspoel. In het begin van het project dacht ik nog datik altijd in die teil zou blijven douchen, maar ik begon voetschimmel te krijgen,waardoor het me toch beter leek om niet meer dagelijks met mijn voeten in“vies” water te gaan staan. Het is een luxe om de wc door te spoelen met eenknop. De emmers douchewater uit de teil kwamen niet altijd helemaal in de wcterecht, waardoor mijn badkamer, in woningbouwtermen ook wel natte cel genoemd,in een constant wel zeer natte cel veranderde.

De compost ligt nog gedeeltelijk in de vensterbank testinken. Ik durfde de pakken eerst niet te openen. Op en dapper moment heb ikdat toch gedaan. Twee van de drie die ik openmaakte stonken naar riool en desmurrie die er in bleek te zitten was onbeschrijfelijk, maar ik heb er wel eenfoto van.

In de derde zat tot mijn verrassing prachtige humusrijkeaarde! En dat zonder wormen! Heel bijzonder. En de pitjes van het appelklokhuiswaren uitgekiemd. Dus die heb ik in een plantenbak gestopt, net als trouwens dehumus. Daar is die voor tenslotte.

Het is me een raadsel waarom het ene melkpak in smurrie veranderdeen de ander in humus. Dit vereist nader onderzoek naar de verschillen van deinhouden maar ook dat komt allemaal nog…

Het composteer-rangeerterrein ………………en de wasbol

Ik ben er nog steeds niet over uit of ik mijn was nu schoongenoeg vind of niet. De wasmachine stinkt in elk geval wel. Ik moet om dat tevoorkomen af en toe een was op 60 graden doen. Ik deed dat eerst nooit, dus ikvraag me af wat het uiteindelijke groene effect zal zijn.

Heb ik mijn doelen gehaald?

Op paaszaterdag zette ik een halfvolle vuilniszak buiten. Inal die weken had ik niet eens een volle vuilniszak bij elkaar!. Wat een enormverschil met “vroeger”, toen ik nog niet met plastic tassen naar Diemen fietsteen mijn gft niet in lege melkpakken stopte.

Op paaszondag fietste ik naar Diemen om de laatste tas met plastic afval te dumpen. Ditwas overigens ook de eerste keer dat ik dat deed. Die andere tas met plasticstaat nog steeds in Utrecht bij Peter te wachten op zijn onbekendeeindbestemming…

Mijn gas- en waterverbruik zijn drastisch verminderd. Wieweet volgen concrete cijfers ooit nog eens, ik heb het wel bijgehouden, maarvond het blijkbaar niet interessant genoeg om er mee te gaan rekenen.

Mijn internetgebruik verminderen was een onmogelijke opgavevoor me. Internet is mijn lijntje met de buitenwereld, dus ik kan echt nietzonder. Ik wist wel dat het belangrijk was, maar dat ik niet zonder kon, wistik niet. Zonder tv daarentegen was geen probleem. Ik heb nog steeds geen tvgekeken, ik heb er niet eens meer behoefte aan. 

Ik vond het hele project wel echt leuk. Zo leuk dat ikvolgend jaar in de vastentijd opnieuw 40 dagen groen ga doen. Misschien wel noggroener dan nu, want dan wil ik een wormenbak op het balkon en yoghurt makenvan melk die ik bij de boer haal. Op paaszaterdag vond ik op de valreep, ofeigenlijk net te laat, een artikel in het Parool over boerinnen. Hierin stondhet adres van een boerderij in Noord waar een “melktap voor voorbijgangers”schijnt te staan die op munten werkt.

Volgend jaar is er dus weer een boel te ontdekken en tedoen. Ik sluit dit blog dan ook voorlopig af, tot volgend jaar!

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

In het begin van mijn Project had Jaline, een van mijnhardloopmaatjes, mij enthousiast gemaild over haar ecologische wasbol.Ze had me zelfs bij haar thuis uitgenodigd om hem te latenzien. Ik ging bij haar langs en ze bood me koffie aan. Ik was net door mijneerste koffie-afkickweek heen, maar vond het heerlijk haar koffie te drinkenonder het mom van “dit heeft iemand hier achter gelaten en anders gooi ik hettoch weg”

Ze toonde me een magische groene bol gevuld met al even magischesteentjes waarmee de was net zo schoon wordt maar met veel minder wasmiddel. Zeliet me haar composthoop zien, die er uti zag als een gft-emmer, waarongetijwfeld ook een magisch proces de bananenschillen tot compost maakt.

Ze liet me vele andere milieuverantwoorde huishoudelijkedingen zien en gaf me boeken te leen en praktische tips als het hergebruikenvan het water van mijn kruik.

Ik wist niet dat Jaline zo milieubewust was, en vond alles inhaar huis even leuk boeiend.

Ze vertelde me over de recycling van lege melkpakken:Spoelen, koken (waardoor het plastic eraf gaat), en nog veel stappen in eenlang proces, waardoor je er uiteindelijk papier van kan scheppen inzelfgemaakte vormen. Dit alles liet ze me zien. Ook daar werd ik enthousiastvan. Al leek het me meer een nieuwe hobby dan het bijdragen aan afvermindering.

Ik heb echt geen tijd voor nog meer hobby’s nu. Dat helegroene project kost meer tijd dan drie hobby’s bij elkaar  ook al veel tijd. Tussendoor moet ook noggewerkt worden….

Zo heb ik nog steeds geen tijd gehad om langs te gaan bijvrijstaat swomp, om te leren hoe je nu een echte compostbak maakt met wormen ophet balkon. Ik heb nog steeds geen boer gevonden die losse melk verkoopt. En erzijn nog veel sites, fora en links die ik wil bestuderen.

En zo was het er nadat bezoekje aan Jaline ook nog niet van gekomen om mijzelf te verwennen meteen ecologische wasbol te kopen. Ik was trouwens ook gaan twijfelen over nut enwerking van de bol, en iedereen die ik er over vertelde keek me vreemd aan. Hoekunnen steentjes nou net zo werken als zeep? Bovendien had iemand een recensiegelezen in de Trouw waarin stond dat het een kwakzalversbal was.

En eigenlijk dacht ik er precies zo over.

Zondag was er weer Pure markt in de watergraafsmeer en daarzou, zo had Jaline gezegd, de man van debollen ook staan. Dit was mijn kans om hem in levende lijve te ontmoeten enbovendien een manier om de verzendkosten uit te sparen, want de bollen zijnniet in de winkel te koop.

Op de dag van de markt was ook de zandvoortcircuitrun, waarik met mijn sneue meniscus niet aan meekon doen en Jaline wel. Jaline had nog wat bal-gerelateerde vraagjes, zoals“Hoe weet je nou dat ie het na 1000 keer wassen niet meer doet?”

Dus toog ik namens ons tweeën met een hart vol verwachting eneen lijst met vragen naar de pure markt om zo’n wasbol te kopen.

Voor de zekerheid nam ik Mark mee als pseudo-expert. Ik hadooit eerder een fiets samen met hem gekocht en dat was ook goed bevallen. Enhij weet alles van computers, dus van wasbollen zou hij vast ook wel ietszinnigs kunnen zeggen. Bovendien wist hij ook nog eens de weg naar de markt, omdathij er eerder met Vera en Jet geweest was.

Het was een veel grotere markt dan ik had verwacht en hetzag er allemaal leuk uit. Veel delicatesse-achtige dingen, biologische wijnen, dingenwaar je in het algemeen veel geld voor bij je moest hebben, niks geitenwollensokken gedoe.

Vanachter een kraam werd ik geroepen, Het was Femke, een oudcollega. De laatste keer dat ik haar sprak had ze verteld dat ze bezig was meteen biologisch groenten- en sapjes bedrijfje. En daar stond ze nu trots achterhaar eigen kraam. Ze bood me een sapje aan. Het waren tropische vruchten, en ooknog eens geserveerd in een plastic wegwerpbeker. Alle twee niet passend in mijnproject. Maar het was wel erg lekker.

Ik vroeg of ze wist waar de wasbollenman stond. Ze wees hemaan en zei meteen “maar je moet het niet doen hoor, ik heb er eentje en  mijn was wordt er niet schoon van”

Ik ging naar de man. Ik stelde hem mijn vragen. De wasbolrook verdacht naar chemische aardbeien. Mark las de recensies. Mark zei niks.

Ik twijfelde. De man zei dat als ik niet tevreden was, ik debal volgende maand terug kon brengen. Ik kocht de bal.

Mark zei nog steeds niks. Ik zei “je gelooft er niet hé”

“inderdaad” zei Mark

Toch kocht ik de bal

Ik wilde snel naar huis om te kunnen wassen. Ik ging wassen.De was rook fris. Maar dat was dankzij Ariel.  Er zaten nog welvlekjes in. Ik ben nog steeds niet overtuigd.

Volgende week ga ik weer wassen. En volgende maand ga ikweer naar de pure markt.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Ik heb veel gesprekken naar aanleiding van mijn project. Metcollega’s, vrienden, vrienden van vrienden, en familie van vrienden. Gek genoegniet met mijn eigen familie. Dat zal wel komen omdat ik die te weinig zie.

Maar dat is een ander verhaal.

Hoe dan ook, de zus van een kennis van een vriendin stuurdeme na een goed gesprek in brouwerij t IJ een aantal links toe.

Overigens is brouwerij t IJ een heel goede plek voor mij indeze tijd. Biologisch bier, ter plekke gebrouwen, en ook nog eens bij mij om dehoek. Daar komt weinig onnodige co2 uitstoot bij kijken.  Het bier is overheerlijk, maar zwaar. De beste gesprekken volgen vanzelf. En dan heb ik het nogniet eens over mijn favoriete barman.

Maar ook dat is een ander verhaal.

Terug naar de links, zo lief en attent mij toegestuurd. Jawel, in mijn 2 uur dagelijkseinternet heb ik die bekeken. Eentje was van een restaurant dat gevestigd bleekin de kapel van mijn oude middelbare school. Toevallig. Ze hadden schorsenerenop het menu, dat zag er goed uit. Maar ook Toscaanse salami, dat leek me niet helemaallokaal.

Het restaurant waar ik me in verdiepte omdat een vriend meuit eten wilde nemen viel dus af. Toen hij me later meenam naar een Thaisrestaurant waar zelfs het bier niet van de tap, maar uit flesjes helemaal uitThailand was gekomen, dacht ik dat ik maar beter Toscaanse salami had kunnengaan eten.

Maar ook dat is een ander verhaal.

De andere link was van een zorgboerderij, de Boterbloem. InOsdorp. Dat was een uur fietsen Ik ging op pad. Wegens weer een heel anderverhaal kan ik niet hardlopen en ik moet toch op een of andere manier diecalorieën van het bier van brouwerij t IJ verbranden, nietwaar?

Geen idee wat een zorgboerderij precies inhoudt. Maar eenboerderij klinkt naar vers geplukte appels en net gemolken koeien. Precies watik zoek in deze tijd.

Ik zag wat vrijwilligers bezig in een boomgaard toen ik aan kwamfietsen. Eentje zei me vrolijk goedendag. Ik fietste door naar het winkeltje.Ik zag daar ongeveer dezelfde producten als in de natuurvoedingswinkel. Maarzoals de boerin me uitlegde iets goedkoper omdat er minder marge op zat. Ik zaggedroogde mango’s uit Verweggistan. Voor het goede doel, dat wel. “steun hetproject van lokale boer….”

Buiten liepen behalve de werkende vrijwilligers een stelkippen maar geen koeien. Ik vroeg of ik rond mocht kijken. Ik sprak met devrijwilligers.

Ze vroegen me hoe ik daar verzeild was gekomen. Ik verteldein het heel kort over mijn project. Voor het eerst kreeg ik te maken methonende reacties, desinteresse en pure onwetendheid (“Nou, wij veroorzaken heelveel co2, want we stoken al dit snoeihout op in de houtkachel! En we rokenallemaal!”)

De vrijwilligers waren heel aardig en ik voelde me eigenlijkbest thuis. Ze vertelden me dat een zorgboerderij inhoudt dat psychiatrischepatiënten er een zinvolle dagbesteding kunnen hebben. De zogeheten zorgcliëntenwaren al naar huis. Ik kletste gezellig met de vrijwilligers. Hun motivaties omdaar te werken waren vooral het buiten zijn en gewoon voor de gezelligheid. Eentjevertelde me dat hij het heel leuk vond om gesprekken te hebben metpsychiatrische patiënten.

Een andere vrijwilliger bleek helemaal uit Bennekom tekomen. Blijkbaar vond hij het de reis waard om bij de boterbloem te werken. Hijmoet nog langer autorijden dan ik net had gefietst bedacht ik me.

Overigens stond op het erf een Citroen BX. Zo’n auto heb ikook nog ergens in een schuur staan. Ik wacht op betere financiële tijden voorik hem uit de schorsing kan halen. Nu moet mijn BX in elk geval tot Pasenwachten. Want iedereen weet dat die oude bakken meer vervuilen dan een moderneauto. Maar ze kosten minder in aanschaf en onderhoud, en dus zijn ze geschiktvoor de minder rijken onder ons.

Maar ook dat is weer een heel ander verhaal.

In het winkeltje koop ik appels, die ik nodig heb, maarlater weer terug moet leggen omdat ik te weinig geld bij me heb, champignonsdie ik ’s avonds bij het koken vergeet te gebruiken en een verse biologischerunderrookworst waarvan ik geen idee heb wat ik ermee moet. Ik koop dit allesomdat ik niet het idee wil hebben voor niks gekomen te zijn.

De bruine bonen krijg ik gratis omdat ze over de datum zijn.Ik was natuurlijk eigenlijk op zoek naar verse bonen om mijn hooikistexperimentmee te herhalen. En ik koop een flesje Bionade, biologische limonade vanvlierbes waar ik nieuwsgierig naar ben. De boerin oppert dat ik het ter plekkeopdrink omdat ik anders weer een uur moet fietsen om het dubbeltje statiegeldterug te krijgen. Ik vraag of ik dan bij hun mag zitten, want de vrijwilligerszijn net klaar met werken en zetten zich rond de tafel voor een biertje. Datmag. “Maar we roken wel hoor!”

Dus daar zit ik, rond een grote tafel met een boer, eenboerin en een paar vrijwilligers. Ik voel me een beetje ongemakkelijk. Weproosten. Zij maken grappen en ze roken. Ze zijn echt aardig. Ik vind ze zoaardig dat ik zeg dat ik misschien wel terug kom om ook vrijwilligerswerk tedoen.

Terug op de fiets bedenk ik me dat mijn probleem is dat ikaltijd overal enthousiast voor word. Ik heb helemaal geen tijd voor nog meer vrijwilligerswerk.

Maar ook dat….is een ander verhaal.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Zes weken geleden…..

In Utrecht hebben ze speciale containers waar je je plasticafval in kan stoppen. Dat is nieuw. Ik weet het van Mieke en Mariska. De timingis goed. Vlak voor de vastentijdproject plaatst de gemeente containers, zodatwij onze afvalscheiding kunnen optimaliseren.

Maar Mieke en Mariska  wonen in Utrecht, en ik in Amsterdam. Daar komtde gemeente niet verder dan glas- en papierbakken.

Conclusie: Mijn plastic afval moet van Amsterdam naarUtrecht.

Drie weken geleden…….

Ik wil mijn plastic aan Peter meegeven als hij weer naarhuis in Utrecht gaat. Ik vind het een beetje vals spelen eigenlijk. En ergernog, ik ben bang dat hij het netjes mee neemt naar Utrecht, maar in plaats vanin de plastic container in zijn eigen vuilniszak stopt.

Twee weken geleden….

Dus neem ik mijn plastic afval mee in de trein naar Utrecht.Een grote plastic tas. Inhoud: een boterkuipje, een lege fles zonder statiegelden  plastic verpakkingen van productendie ik kocht voordat dit project begon (echt heus waar). Verder zitten ervoornamelijk lege kwarkbakken in. Alles min of meer schoongespoeld in achtereenvolgenderesten afwaswaters. (Anders zou het natuurlijk weer zonde zijn van het hetewater). Inderdaad zit er in mijn keukenafvalemmer thuis nog bijna niks, nu hetplastic apart in een tas gaat, en het groenteafval in de melkpakken.  Dat geeft me een goed gevoel als ik in de treinstap.

Ik zit niet meer zo vaak in de trein, en al helemaal nietmet een grote tas. Ondanks de grootte weegt de tas niks. Het voelt raar.Gelukkig is het laat op de avond. Weinig medereizigers zien me. De mensen dieik eerder die avond in de Melkweg had ontmoet, verklaarden me al voor gek datik na afloop van de Melkweg nog helemaal naar Utrecht ging. Ik heb ze maar nietverteld wat mijn bagage zou zijn….

Tijdens mijn bezoek bij Peter zie ik geen tijd om hetplastic daar in de plasticcontainer te stoppen. Eerst moeten we hem nog zoeken(jawel, op internet) en dan blijkt de container waar ik inmiddels verlangendnaar uitkijk nog best een stukje fietsen bij hem vandaan. We hebben wel ietsbeters te doen, over verlangen gesproken….

Ik vertrouw erop dat Peter de volgende dag het plastic wegbrengt.En daarmee mij, de plasticcontainer en het milieu een plezier doet.

“Niet stiekem in je eigen vuilniszak stoppen!” zeg ik nogals ik weer richting Amsterdam ga. En ik suggereer nog subtiel dat hij zijneigen plastic afval er nog verder in kan verzamelen..

Een week geleden…..

Ik vertel bovenstaande aan mijn zus. Ze vertelt me vrolijk dat bij haar in Diemenook plasticcontainers staan. Wat? Dat is op fietsafstand! Ik hoef helemaal nietmet mijn plastic afval in de trein…!

Vandaag……

Ik lees bovenstaande stukje aan Peter voor door de telefoon.Hij biecht op dat het plastic nog steeds bij hem staat….

Ik durf hem niet te vragen of hij zelf nog meer verzameldheeft.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Mijn moeder deed het ook al: De hooikistmethode. En mijnmoeder deed het ook op de toen al moderne manier. Dat wil zeggen zonder hooi enzonder kist. Maar met kranten, slaapzak en het grote bed.

Op die manier kun je veel gas besparen. Mijn moeder kookteop die manier bonen en rijst. Ze bracht de bonen of de rijst aan de kook voorze ons ’s ochtends naar school bracht. ’s Avonds was het dan klaar, gaar gebrachtdoor de eigen warmte die gevangen bleef in de kranten en de slaapzak en hetbed.

Deze methode eist wel een beetje planning en dus liep ik aldagen met mijn hoofd in de bonen voor ik het plan ten uitvoer bracht. Maar nuis het zover, daar gaat-ie:

Stap 1: De bonen hebben een nacht geweekt en zijn aan dekook.

Stap 2 en laag 1: oude kranten.

Ai…! Een hindernis.

Vroeger waren de kranten nog niet op tabloidformaat. Mijnpan past niet in mijn proefexemplaren van Het Parool. En dan heb ik nog nieteens die grote weeshuispan van mijn moeder vroeger!

Gelukkig vind ik in de stapel kranten (die nog steeds voorde radiator de warmte tegen liggen te houden) nog een oude Volkskrant waar mijnpan wél in past. Hoe moet dat nu als ook de Volkskrant straks op tabloidoverstapt?

Hopla, in de Volkskrant, slaapzak eromheen gewikkeld, en hopla,in het bed..

Ai…! Weer een hindernis

Het bed is nog bezet.

Ik was zelf enthousiast uit bed gesprongen op dezezaterdagmorgen met mijn bonenplan, maar had Peter niks verteld. Hij kijktverbaasd naar mij terwijl ik naast het bed sta met een inmiddels enorm pakket.Hij heeft nog helemaal geen zin om op te staan. En al helemaal niet om plaatste maken voor een pan bonen.

Ik heb weliswaar een klein bed, maar het blijkt grootgenoeg. We passen er zowaar allebei nog in. De pan staat gezellig ingewikkeldin de slaapzak tussen ons in onder het dekbed.

Uren later. Avond. Verwachtingsvol haal ik de pan uit bed.De deksel eraf. Er komt tot mijn vreugde veel stoom vanaf. De warmte is dusgoed behouden.

Helaas, de bonen zijn nog niet helemaal gaar. Dan nog maareven op het vuur. Even?

Uren later. Laat op de avond. De bonen zijn nog niet gaar.Hou oud zijn die bonen eigenlijk? Ik heb ergens gelezen dat oude bonen nooitmeer gaar worden maar ik was natuurlijk eigenwijs. Ik dacht dat als ik ze maarlang genoeg liet koken, ze wel gaar zouden worden. Ik bel Mieke en vertel overmijn actie. Ze bevestigt mijn vermoeden over oude bonen en zegt ook nog dat ikze eigenlijk langer had moeten laten doorkoken op het vuur.

Uren later.. Bijna middernacht. Ik heb honger. Ik eet rauwebonen. Ze zijn niet zoet.

Ik ben teleurgesteld. Ik heb het toch precies zo gedaan alsmijn moeder?! Mijn moeder zal ongetwijfeld gewacht hebben tot mijn vader hetbed uit was, dat wel. Maar dat kan het probleem niet zijn, toch? Volgende keermaar nieuwe bonen kopen.

Ik wikkel mezelf in mijn dekbed en stap in bed. En lees hetenigszins gekreukelde Parool.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

In mijn huis stinkt het naar koolraap. Meer nog dan toen een paar dagen geleden deze "vergeten groente"klaarmaakte. Toen stonk het eigenlijk helemaal niet. Nu wel. Koolraapschillen liggen hun best te doen om compost te worden samen met appelklokhuizen, bergentheeblaadjes, uienvellen en meer van zulks afval. Gebroederlijk liggen deze biologischafbreekbare kostbaarheden in een leeg melkpak in mijn vensterbank

Een leeg melkpak? Vensterbank? Ja inderdaad. Ik vind het ook moeilijk tegeloven, maar ik vond op internet deze simpele melkpakmethode. (En als het topinternet staat is het werkelijk waar, toch?)

Je stopt je gft in een melkpak, beetje aarde erbij,dichtplakken, in de vensterbank leggen, af en toe even schudden en na 6 wekenheb je compost.

Het proberen waard. Maar ik geloof er niet in. Er liggeninmiddels 3 melkpakken op een rijtje in de vensterbank. Een soort composttrein.Of eigenlijk een compostrangeerterrein, want ze liggen niet netjes naast elkaarnatuurlijk. Ik schrijf op wat er in zit en wat ik er mee doe. Bij eentje heb ikwat kattenbakhoutkorrels gedaan. Bij de ander een wc-rol in stukjes. Waaromweet ik niet, maar ik volgde mijn intuïtie dat er toch iets moet zijn wat de geurwegneemt. Van eentje heb ik de inhoud in de keukenmachine eerst vermalen. Ikkon me niet voorstellen dat die koolstronken anders in 6 weken compost worden.

En er moet toch ook iets zijn wat de schillen daadwerkelijktot compost maakt? Bacteriën? Wormen? Iets levends in elk geval. Als het maar geen schimmel is. Op de siteswaarop staat hoe je een composthoop in de tuin maakt zie ik dat je moet zorgen dat de compost contact heeft met de aarde….Er zijn ook veelsites die praten over een wormenbak. Ik ben niet zo gek op wormen. Hoewel, mijnpoezen zouden het misschien wel leuk vinden. Maar dat is dan weer zielig voorde wormen…

Nog maar eens lezen, die pagina van de nrc-next waar ik demelkpakmethode vond. Oei….ik bleek iets vergeten, de handjes aarde. Moet ik noual die pakken weer openmaken en aarde bijvoegen? Daar heb ik niet zo’n zin ineigenlijk. Misschien dat ik ze maar gewoon leegschud op de composthoop vanMariska. Die staat tenminste in contact met de aarde. En ik ben van de stankaf.

Tussen carnaval en Pasen, de traditionele vastentijd, probeer ik minder co2 uitstoot te veroorzaken dan normaal. Ik ben geïnspireerd door no impact man Colin Beavan uit New York.
Tijdens dit project kom ik mezelf, mijn gewoontes en mijn zwakke plekken tegen.
Lees en beleef mee hoe ik in mijn tweekamerwoninkje in Amsterdam de uitdaging aanga en schipper met de krappe ruimte, het ruim aanwezige schuldgevoel, de nieuwe mogelijkheden en de oude schillen.

&amp;lt;!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:&amp;quot;&amp;quot;; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-fareast-font-family:&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–&amp;gt;

Ik ga schorseneren klaarmaken. Ik vind een recept (ikverklap niet waar maar het was niet in een kookboek….) dat rept over oven engrillen en geitenkaas en korstje. Klinkt lekker. Op naar de supermarkt voorgeitenkaas.

Helaas, de geitenkaas blijkt geheel tegen mijn verwachtingin “Producé en France”. Dus die valt af.  Bijna valt het hele schorsenerenplan af, wantwat zie ik? Sperziebonen! Herkomst: Holland!

Da’s bijzonder! Een paar dagen gelden heb ik nog heelschuldbewust sperziebonen uit Marokko zitten eten. Die lagen nog in dekoelkast. Gekocht bij precies de zelfde supermarkt in precies dezelfde bonusaanbieding. Twee weken geleden toen mijn project nog niet begonnen was kocht ikze met een carnavalsgevoel “Ha, nu kanhet nog, straks niet meer”

Ik vind sperziebonen lekker. Dus koop ik ze ook nu meteen.

Ik bekijk alle verpakkingen van de producten die ik normaalgebruik. Bijna nergens staat op waar het gemaakt wordt. Op de surimisticksstaat dat het “verdeeld” is door een bedrijf in België. Ik weet genoeg. Dienepkrab heeft waarschijnlijk al half Europa rondgetoerd om detransportbedrijven te spekken.

Op de rozijnen staat het adres van het huismerk. Maardruiven groeien echt niet in Nederland, weet ik toevallig. Dus vraag ik me afwaar ze vandaan komen of op zijn minst waar ze dan gedroogd zijn.

Terwijl ik op mijn hurken de verpakkingen in het ondersteschap bestudeer, schrik ik op door een man naast me die plots in zijn mobielbegint te schreeuwen. Hij belt blijkbaar met een expert op het gebied vangloeilampen die niet zijn partner is want zijn verhaal begint met “….ja, bijmij in de gang is gisteren een lamp geknapt….”

Wat een sukkel denk ik. Kun je niet zelf bedenken wat voorlamp je in zo’n fittinkje moet draaien? Blijkbaar heeft de expert er verstand vanwant hij krijgt een advies van 60 watt te horen. Goh, best veel denk ik nogvoor in de gang met de co2 uitstoot in mijn achterhoofd. Maar dan wordt het nog erger. ”…..enne…moethet nog een energiezuinige lamp of zoiets dergelijks zijn?…” vraagt desukkel. Ik word nu ook wel nieuwsgierig naar wat de expert gaat zeggen dusvertraag ik mijn zojuist ingetreden gang naar de kassa. “…oh…” zegt de sukkelen ik bespeur een ietwat teleurgestelde toon. Wat zou die toon betekenen? Heeftde expert geadviseerd dat hij een led-lamp moet kopen en heeft de sukkelzojuist gezien dat die verschrikkelijk duur zijn? Ik sta stil en bestudeer hettoiletpapier. “….Dus gewoon een normale gloeilamp…” herhaalt de sukkel nu. Mijnco2-uitstootloze droomwereldje valt in duigen.

Inderdaad, een nog grotere sukkel dan ik al dacht. Evenvraag ik me nog af of ik de discussie aan zal gaan. Gezien zijn teleurgesteldetoon had hij misschien zelf ook gehoopt op een energiezuinig advies? Kan ikhier en zieltje winnen?

Maar nee. Ik besluit laf naar huis te gaan en schorsenerenklaar te maken. Zonder oven, zonder geitenkaas, zonder korstje. Met veel gepielqua schoonmaken, dat wel. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik schorseneren eet.Ik vind ze lekker.

Zijn ze nou helemaal gek geworden? Doe ik mijn best om een fluitketel te kopen omdat dat minder co2 uitstoot zou veroorzaken, lees ik op de blog van een ander dat het weinig uitmaakt of erger nog, elkaar tegensprekende berichten!
Krijg nou wat. Stomme internet ook. Altijd hetzelfde. Je zoekt iets, je googlet en surft en leest en klikt totdat je dol wordt van alle berichten en meningen.
Zodra ik tijd heb ga ik wel zelf op fysiek onderzoek uit en metingen doen. Ik ga wel bij de gasmeter en de elektrameter liggen voor en na het water koken. En dan daarna rekenen wat dat precies betekent voor de co2uitstoot. Zou ik daarvoor een tabelletje op internet kunnen vinden?

Kringloopwinkels zijn gevaarlijk voor mij. Ik kom voor een fluitketel. maar vergeet dat bijna meteen weer als ik binnen kom en al die leuke oude spulletjes die niemand meer hebben wil zie staan

Er staan ook vier (!) fluitketels, waarvan eentje daadwerkelijk met fluit. Die met de dikke bodem valt af (veel te veel gasverbruik schat ik in), die met ketelsteen ook. De hippe vind ik gewoon te hip. Ik kies die met fluit en dunne bodem. Wij hadden precies dezelfde fluitketel vroeger. Als ik hem oppak klinkt het naar vroeger en ben ik weer ik weer even bij mijn moeder thuis.

Mijn hele project klinkt en riekt naar vroeger en nostalgie. Erwtensoep, koolraap, schorseneren…. Opzoeken hoe ik moet fietsen als ik voor het eerst ergens heen moet? Paniek want internet staat uit, dus geen googlemaps. Maar wacht eens even, ik heb toch ook nog een stratenboekje…! En inderdaad, net zo makkelijk, zie je wel, vroeger deed ik dat toch ook zo….
Anders gaat het bij het zoeken naar een fysiotherapeut. Hij moet gespecialiseerd zijn in sportblessures en ook bij mij in de buurt praktijk hebben. Het duurt even voor er ergens uit mijn grijze massa het idee opduikt dat ik ergens nog een gele gids heb liggen. Het geluid van het omslaan van de dunne bladzijden is inderdaad van vroeger. Maar daarmee houdt de pret op. Ik ben eindeloos aan het zoeken zonder resultaat. En die kleine rotlettertjes kan ik ook al niet lezen zonder bril.
Als ik na een half uur zoeken toch op internet ga kijken heb ik in 1 minuut gevonden wat ik zocht.

In de kringlloopwinkel vind ik ook altijd iets dat ik juist niet zocht. In dit geval een ouderwets petroleumpitje. Ik word er wel blij van. Mijn oma had er vroeger ook zo een.
Wie weet ga ik hem ook echt gebruiken. Want als het van vroeger komt, dan moet het haast wel passen in mijn project, toch? Nu nog uitzoeken hoe dat ding werkt…